آتش و خاک

تو باید باشی و حکم تو تا تقدیر برگردد

جنون و عقل را تدبیر و تهمت مختصر گردد

تکبر ورزی خورشید خاک چشم مردم شد

به کبریت صفای دوست خاکستر شرر گردد

به سنگ آذرین گفتم کجا شد آذر جانت

نهان است این شرر گفتا به آهی شعله ور گردد

ندارد آه ما  هم گرمی ای جان سرد شد هستی

خدا را سرمه و سرب از گلوها کی به در گردد

کلاف صبر ما را جز گره دستی نیفزاید

زدندان بر جگر بستن فزون خون جگر گردد

گیاه مرده را هستی شناسی بر نمی چیند

میفت از پای ریحان تا تو را وقت سفر گردد

محمدعلی محمدی م.ریحان

سی ام امرداد 1392

گفتگو با سنگ

* ممکن است ارتباط با این شعر برای برخی سخت باشد.

زیرا وزن آن از اوزان غیر  معمول است.

جسارتا عرض می کنم وزن غزل(مفاعلن فاعلات فع/ مفاعلن فاعلات  فعلن) است

 و برای اطمینان از بی اشکال بودن وزن آن کافی ست 

فاصله ای که در میانه هر مصرع دیده می شود مورد عنایت خواننده قرار گیرد.

اهل تامل این توضیح واضح را بر من خواهند بخشید 

شنیده ام من که رفته ای             هزار بار از خودت فراتر

چگونـــــــــه باور کنم ولی            چــگونه آخر  چگونه آخر

پرنده از خود نمــــــی رود             نمی توانــد نمی توانــد

جز اینکه گاهی سفر کند            مگر ز بــامی به بـام دیگر

      تو راکه سنگی نمی توان             به جاده ای دور همسفر شد

نه می کشی سر  نه می جهی     نه می دهی دل نه می زنی پر

 سبکسری هم نمی کنی             مگر به دستی که می پراند

  تو را به نیروی خشم خود             به عزم و قصد شکستن سر

دل از تعلق نمی کنـــی             دلــــی نداری دلــی نداری

مقیم تنهایـــی خـــودی              مقیـــم یک بــــام بی کبوتر

چگونه باور کنـــم که تــو             بــه وزن خود اتکـــا نــداری؟

تــویی و این وزن منقبض            جز او نداری همیـــشه در بر

تو را به هر حیـــله بر کنند           اگر زجــایــی که مانده باشی

فـــرو نشینی به خاک خود         کمـــی جلـوتر کمـی عقب تر

*****

*****

کنار جویی نشستــه ای             به عمر کوتــاه  خویش ریحان

اگر تو از خود نمــی روی             مگو به سنگــی که پر در آور

تو زیر پایـــی و گر تــو را             به سفره خـــود بــرد عزیزی

همین بود رفتنت زخــــود           تمام شــــــد، بگذریم و بگذر

بیست و هفتم امرداد 1392

                 محمد علی محمدی م.ریحان                

تسلیم

اگر روم زپی اش فتنه ها برانگیزد

ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ

که گر ستیزه کنی روز گار بستیزد

هیچ کاری با زور درست نمی شود

عشق و ظلمت

عین الحیات است این چشم روشن

 من خیره در وی ، او خیره در من

این تاب گیسو  پیچان طنابی

از ماه تابان تا چاه بیژن

رخ یکه تاز شطرنج ایمان

ابرو کمان صید تهمتن

فالیوم قلبی فی النار یغرق

افتاده آتش در باغ آهن 

هستی عدم را پیچیده در خود

زان سان که افتد آتش به خرمن

 رندی ز یاد رندان برد عشق

این است رند و این است رهزن

یا واهب العقل از عشق فریاد

این  کرده در دل دزدانه مسکن

حیرانم از دل وز جان شیدا

وین سر نهادن در پای دشمن

ای جان فدای خصمی که آتش

از دل فشاند بر ظلمت تن

نیل است شبنم در جام ریحان

چون رود جاری چون باده روشن

23 امرداد 1392

محمدعلی محمدی م.ریحان

یار با ما مهربانی کرد و ما ریحان شدیم

 امی عارف سحر در خواب مستم کرد و رفت

می پرستم می پرستم می پرستم کرد و رفت

از فراز شانه اش پایین نمی آمد علی

جان و دل را خالی از بت کرد بازوی ولی

ریشه جان من از کوثر شراب ناب خورد

قوت یزدانی دلم در گوشه محراب خورد

فطرتم فطریه آزادی از قنبر گرفت

روح مجنونم شفا از دست پیغمبر گرفت

هوش با سبطین پیغمبر به نخلستان دوید

عقل با سلمان به مسجد از پی ایمان دوید

سایه خود هر کجا جستم نشان از وی نبود

نور ساطع بود از من ظلمت شب می زدود

 عارف امی شدن معراج دائم کردن است

خواب خاتم دیدن من اوج معراج من است

داشتم دیشب شب قدری که برنابا نداشت

خضر و ابراهیم و نوح و آدم و عیسی نداشت

آفتاب صبح عید آمد رفیقم سایه شد

جان اسیر عالمی پیرایه در پیرایه شد

ترسم از این روز بی رویا ز شب افزون تر است

روز بی رویا شب خوف و خطا و خنجر است

حیدر خود نیستم تا خیبر خود بشکنم

تیغ در بدر و احد با خصم پیغمبر زنم

سینه می ترسم پر از کوفی شود بار دگر

ملک ری بی میر و مستوفی شود بار دگر

یک سر مو غیرت عشق این بلا را چاره است

ورنه تا پایان عاشورا زهیر آواره است

نازم آن خوابی که شرح آن به بیداری کشد

میل آتش بر دوچشم عشق بازاری کشد

یار با ما مهربانی کرد و ما ریحان شدیم

جان جان جان جان جان جان جان شدیم

18 امرداد 1392

محمدعلی محمدی م.ریحان

محشر هر روز

سرمه کین تو می بینی گلویم را نبست

همچنانم حرف حق چون جان شیرین برلب است

مذهب ما سر نهادن بر در ارباب نیست

روزگارا هر که بوسد دست تو لا مذهب است

می کند روشن جهانی را دلی کز لطف عشق

کارش اندر ظلمت شب ذکر یارب یارب است

سینه دریا ندارد ژاله صبح مرا

شبنمی مقصود یک شب تا سحر تاب و تب است

محشر است امروز و هر روزی که رسوا می شود

آنکه مدح صبح گفت و  از مقیمان شب است

کس گلوی ما به زور و زر نبندد ، چون خلیل

در دل آتش مرا با حق نشستن مکتب است

یار اگر باما نبود آتش گلستان کی شود

دیدن او با خلیل خویش اصل مطلب است

خشک چوبی استن حنانه گشت از لطف دوست

تیغ قهرش را هدف پیوسته فرق مرهب است

روح و رعنایی تو را دادند ریحان حفظ کن

طرفی از گنج معانی پیرو باطل نبست

18 امرداد 1392

محمدعلی محمدی م.ریحان

نقطه

مثل یک نقطه موهوم

خودم را

هر صبح

در همین آینه می بینم

                              - من.

باز آیینه به من می گوید:

                  تو خودت هستی؟

                 آیا تو خودت هستی؟

                                         - تو؟؟؟

                  ومن از آینه می پرسم باز...

چه کسی؟

از که؟

چرا می پرسد؟؟؟

پانزده امرداد 1392

محمدعلی محمدی م.ریحان

مردمی با طبل های پاره تردید

برای برادرم عبدالجبار کاکایی و دغدغه هایش

مثل خورشیدی که از خود می هراسد
مردمی را می شناسم من
که به روی آتش دل هایشان هر روز
                                  آب می پاشند
                                        خاک می ریزند


مثل دریایی که از خود می گریزد
مردمی را می شناسم من
کز غرور ساحل خود
                 می رمند و
                          میروند و
                              روز تا شب
                                   حجم خود را باز می کاهند
                                        تا چو موج مرده با ساحل نیامیزند 
 مثل دریای ارومیه
        مثل دریای پریشان
                            بختگان
                                   دلگان
                  رنج در خود مردن مردم
                   شوره زاری می گذارد باقی از خود
                                                  پای تا سر زخم
چون نگاه خیره توفان
                        سراپا اخم



مردمی را می شناسم من
                     که روزی روزگاری
                             سیل وار موج دل هاشان
                                 طبل می کوبید در گوش زمین وآسمان
- اما -
طبل های پاره تردیدشان امروز
                     روی دست صبرشان مانده ست

گردباد وهم
          مردمک های شعور و شورشان را
                                      سخت سوزانده ست
مردمی ناباور
            از غم های خود خسته
                             برده رنگ آرزو از یاد
قفل های بهت بر لب ها
تا نگوید کس:
             - هر چه باداباد



مردمی را می شناسم من
              چون عروسان هزاران سال پیش از این
کرده در صنذوق های بی نشان رنج
یادگاران جوانی های خود پنهان
بسته بر گردن
                   کلید گنج



مردمی را می شناسم من
                             سخت با ایمان
خانه ایمانشان
      روی گسل های زمین مرده تهران
مردمی در سینه هر یک
حسرتی انبوه و مردم خوار
ننگشان از حال خود بسیار.
وز خود و اندیشه فردای خود
                                 - بیزار
یازدهم امرداد 1392

اسب و لاک پشت

جهان لاک پشتی ست

وما

روی این لاک پشتیم

اما

مدام از فراز تن اسب اوهام

تماشاگر تندی راه و رفتار خویشیم

و باور نداریم

افتادن واقعی را

از این اسب های دروغین

محمدعلی محمدی م.ریحان

5 امرداد1392

چتر

باران شب

مدام فرو می ریزد

من

چتری ازحضور تو برسر  دارم.

محمدعلی محمدی م.ریحان

4امرداد 1392