ما هما نیم

* ممکن است ارتباط با این شعر برای برخی سخت باشد.

زیرا وزن آن از اوزان غیر  معمول است.

جسارتا عرض می کنم وزن غزل(مفاعلن فاعلات فع/ مفاعلن فاعلات  فعلن) است

 و برای اطمینان از بی اشکال بودن وزن آن کافی ست 

فاصله ای که در میانه هر مصرع دیده می شود مورد عنایت خواننده قرار گیرد.

اهل تامل این توضیح واضح را بر من خواهند بخشید 

شنیده ام من که رفته ای             هزار بار از خودت فراتر

چگونـــــــــه باور کنم ولی            چــگونه آخر  چگونه آخر

پرنده از خود نمــــــی رود             نمی توانــد نمی توانــد

جز اینکه گاهی سفر کند            مگر ز بــامی به بـام دیگر

      تو راکه سنگی نمی توان             به جاده ای دور همسفر شد

نه می کشی سر  نه می جهی     نه می دهی دل نه می زنی پر

 سبکسری هم نمی کنی             مگر به دستی که می پراند

  تو را به نیروی خشم خود             به عزم و قصد شکستن سر

دل از تعلق نمی کنـــی             دلــــی نداری دلــی نداری

مقیم تنهایـــی خـــودی              مقیـــم یک بــــام بی کبوتر

چگونه باور کنـــم که تــو             بــه وزن خود اتکـــا نــداری؟

تــویی و این وزن منقبض            جز او نداری همیـــشه در بر

تو را به هر حیـــله بر کنند           اگر زجــایــی که مانده باشی

فـــرو نشینی به خاک خود         کمـــی جلـوتر کمـی عقب تر

*****

*****

کنار جویی نشستــه ای             به عمر کوتــاه  خویش ریحان

اگر تو از خود نمــی روی             مگو به سنگــی که پر در آور

تو زیر پایـــی و گر تــو را             به سفره خـــود بــرد عزیزی

همین بود رفتنت زخــــود           تمام شــــــد، بگذریم و بگذر

بیست و هفتم امرداد 1392

                 محمد علی محمدی م.ریحان