دنباله رو

دنباله رو

دوستانی که به آنها سر می زنم مطالب متفاوتی با رویکرد فرار از تبدیل شدن به جزئی از یک دنباله روی فراگیر می نویسند که دستمایه خوبی برای مطالعات جامعه شناس ها و متخصصان روانشناسی اجتماعی است

انسان دنباله رو محصول فضای خودکامگی است

اما دنباله رو ترین آدم ها هم می توانند و هر کدام به نوعی علیه وضع موجود خود شورش می کنند.

اینکه یک افسر اطلاعاتی با شنیدن قدری موسیقی، متحول بشود در وهله اول چندان باور پذیر به نظر نمی رسد

اما اگر نیاز به خروج از دنباله روی محض را خوب درک کرده باشیم با شوق باورش می کنیم

این داستان فیلم زندگی دیگران (برنده اسکار۲۰۰۷)است و کارگردان آلمانی فیلم داستان آن را زمانی برای اولین بار در ذهن خود مجسم کرده که خود درگیر نت های یکی از سمفونی های بتهوون بوده است

به همه وبگرد ها دیدن این فیلم را توصیه می کنم. 

این مرد

این مرد

( سرایش اولیه در سال هفتاد و شش / سرایش سه بند اخیر در روز هفتم دی ماه امسال)

از ستیغ مامن زرتشت هم بشکوهتر

صخره ای کوتاه اما بوقبیسی سربلند

چهره خورشید وارش زخمی موج شکیب

موج بشکوه نگاهش پای توفان را کمند

                                           دور می تابد همی خورشید تا یابد افق

                                           پهنه ای در خور، چو او در شهر جاری می شود

                                           تا نگاهش می وزد بر موج های سرنگون

                                           موج     از موج نگاه او    فراری می شود

بادها بوی علی از خانه او می مزند

نخل ها را گریه می گیرد چو آنسو می وزند

جنگجویان یادها دارند از او پیش چشم

هر زمان با حسرت یک غزوه در خود می خزند

                                         با بیان ساده یک ابر می خواند نماز

                                         ابر یعنی ساده باریدن به رغم اهتزاز

                                         جمعه ها با او پریشانی به عرفان می رسد

                                         جمعه ها با خطبه های اوست آبادان حجاز

هیچ آیا دیده ای یک شهر و تنها یک صدا؟

هیچ آیا دیده ای دیدار انسان با خدا؟

هیچ آیا دیده ای جسمی سبک جانی بلند

کز خدای خود نسازد هیچ توفانش جدا؟

                                       او چنین مردی است گمنام و زنام و نان رها

                                       او چنین مردی است از فرط سبکباری دلیر

                                      او چنین مردی است فضل الله روح اللهیان

                                      او چنین مردی است بر سلطان نفس خود امیر

شوکت شیران حق  بازیچه شمشیر نیست

زور بازو در مصاف حق نمی آید به کار

او چو ابراهیم در آتش زمانی زیسته است

بشنوید ای مردم از یاد آتش بی قرار

                                    آتش ایمان او بر آتش کین چیره بود

                                    ما فروغ شعله ایمان او بودیم وبس

                                    با تمام قهرمانی هایمان در روز جنگ

                                    ما مطیع شعله چشمان او بودیم و بس

آه ای جان تو محرم با حضور مرتضی

با تو خرمشهر و آبادان به معنا می رسند

گر حیات شهر وزنی دارد از انفاس توست

گر نباشی «انما »هامان به «انا » می رسند

                                    ما گواهی می دهیم ای بر نمازت حق گواه

                                    شهر، دنیا بود پیش از جنگ  و  اینک آخرت

                                    باد بود و شرجی و نفت و تکاثر بود و شک

                                     معصیت بود و تزلزل بود و اکنون مغفرت

ما گواهی می دهیم این مرد، یک دریا دل است

نای او گر سوخته است از سوز هجران است و بس

ما که ئیم ؟ این آسمان سرخ می گوید که او

سینه اش گلزاری از یاد شهیدان است و بس

                                   آسمان شهر یک شب کربلا را دیده است

                                   کز فراز شط به سوی خانه او پر کشید

                                   ای زمین شهر شرمت باد اگر روزی تو نیز

                                   خواهی آن دریا ترین فرزانه را در بر کشید

ای زمین شهر اگر آمد به روی دوش خویش

پرچم  انا فتحنایش کن و بر خود ببال

ور نیامد ....«ای زبانت لال ریحان! دور باد 

از وجود حضرت افلاکی ایشان زوال»

                                         *****

                                        *****

                                        *****

گفتم و بسیار گفتم با تو ، اما ای زمین

در فراموشی تو غرقی او بصیرت زاد بود

ماندی و آماج صدها گام نامحرم شدی

ماندی و مرغ بصیرت از کنارت پر گشود

                                                 در کنار مرقد مولایش اینک خفته است

                                                 رکن ایمان دلیران، صبر بی جوشن جمی

                                                 سادگی،عزت،صمیمیت، صداقت، معرفت

                                                 خفته بیـــــــــدار در یـــاد شما و من جمی 

او شما را خوب می بیند شما هم بنگرید

شاهد بیش و کم دیروز و فردای شماست

شاد باد آن روح از احوالتان، کاندر نجف

شروه پرداز  غم دیروز و فردای شماست. 

 

 

ساعت چهار عصر بیست ویک بهمن

ساعت چهار عصر بیست ویک بهمن

برای نوشتن چند برنامه که قرار است در دهه فجر از تلویزیون پخش شود پاره ای اسناد و برخی شواهد تاریخی را مرور کردم و متوجه شدم که از بیستم دی پنجاه وهفت برنامه امریکایی ها بردن شاه، جلوگیری از روی کارآمدن حکومت مذهبی در ایران، حمایت ظاهری از ملی گراها  وروشنفکران و در واقع تدارک حضور دائم یا بسیار طولانی مستقیم خود در ایران بوده است که اگر عملی می شد معلوم نبود تا کی باید حضور پر جورشان را تحمل می کردیم و کارمان به کجا می رسید.

     معتقد شده ام که اعلامیه ظهر بیست ویک بهمن پنجاه وهفت حکومت نظامی( افزایش ساعات حکومت نظامی و شروع آن از چهار عصر)تدبیر ژنرال هایزر برای به دست گرفتن مستقیم زمام امور بوده و این که وی چند روز بعد ایران را ترک می کند نوعی اعتراف به شکست ماموریت [سی ونه روزه] است.

   ضمنا اسناد خارج شده از رده بندی تایید می کنند که امریکا و شوروی با هم برای جلوگیری از تشکیل حکومت مذهبی در ایران توافق کرده بودند ولابد کمونیست ها [توده ای ها، چریک های فدایی خلق و سازمان منافقین]هم مثل جبهه ملی فقط بازیچه و جاده صاف کن تحقق اهداف این طرح بودند و قرار بوده است هرکدام در موقع خود قربانی شوند.بعد هم که معلوم است سر روس ها بالاخره بی کلاه می ماند. 

امیدوارم بتوانم موضوع را خوب تبیین کنم تا چیزی به قدرت دشمن شناسی همه ما اضافه شود.