نوبت عاشقی ار بار دگر برگردد
                                خاک این سوخته بار دگر اخگر گردد
گذری گر زسر کوی جگر سوختگان
                                گوشت از ناله ما دلشدگان کر گردد
عیش ما خوش به همین خشکی جام عطش است
                                  دامن کوه اگر از گریه ما تر گردد
سنگ هم گر بگشاید به تماشای تو چشم
                                چومن از فتنه چشم تو سبکسر گردد
روبرو با خود اگر یک نفسم بنشانی
                                   نفسم از نفس باد سبکتر گردد
لطف کن لطف و چنین تند مرو می ترسم
                                خارهای مژه در پای تو نشتر گردد
یاد کن یاد زریحان و زجورت مپسند
                                 که چو باغ گل توفان زده پرپر گردد
                                                           

                                                م. ریحان8 1/12/1389