در گیر و دار با عدد پنجاه
-چه بودم؟
پنجاه ماه پیش
-که بودم؟
پنجاه روز پیش
-کجا بودم؟
دستم هنوز توی دماغ دو سالگی ست
چشم چهار سالگی ام چرکی ست
در گوش بیست سالگی ام پنبه کرده اند
سی سالگی بلوغ مهیب عواطف است
کوران رنگ ها چهل و پنج سالگی ست
پنجاه پنجشنبه به پنجاه سالگی
ماخولیای مرگ
با سوت و کورنومتر سراغم می آید
پنجاه و یک دقیقه پس از این
شاید به قصد رد شدن از شصت سالگی
مشغول بستن چمدان هستم
یا گیج و منگ باز هم از خود می پرسم:
پنجاه سال پیش که بودم
پنجاه ماه پیش چه بودم
پنجاه روز پیش چه می کردم؟
۲۲تیر ۱۳۹۱
محمدعلی محمدی م.ریحان